زنگله‌ام / چهار عنصر
۰۱ — آتش
آتش در روایت زنگله‌ام، گذر از منِ قدیمی است؛ ترس‌ها و وابستگی‌ها می‌سوزند و از دل فشار، دانه‌ای یاقوتی پدید می‌آید. رنج، مادهٔ دگرگونی می‌شود.
«من پیش از آنکه قربانی شوم، خودم آتش را انتخاب کردم. پیش از آنکه جهان مرا بسوزاند، من خودم را سوزاندم.»
۰۲ — خاک
دانهٔ یاقوتی در آغوش مادر زمین ریشه می‌دواند و پیکری میان انسان و گیاه جوانه می‌زند. خاک، فصل حافظهٔ نیاکان، بازسازی و دردهای قدکشیدن است.
«همزمان که دارم قد می‌کشم، می‌تونم خلوت خودم رو داشته باشم.»
۰۳ — آب
آب، رویارویی با سوگ و لایه‌های عمیق ناخودآگاه است. در جهان نمادین کتاب، تن‌سپردن به دریا به بیداری در اعماق و توازن نیروهای زنانه و مردانهٔ وجود می‌رسد.
«عمیق و عمیق‌تر بشم توی روانم، تا جایی که جاری بشم در ناخودآگاهم.»
۰۴ — باد
باد، فصل رهاکردن نقاب‌ها و عروج است. قهرمان از پله‌های هفت‌گانهٔ بلوغ می‌گذرد و در روشنایی، به شمس درونی و آرامشی پیوندخورده با یاد امین می‌رسد.
«این بار در بستر باد و رهایی، منِ این تنِ آگاه‌شده و پرُآب را به آغوش شمس درونم می‌سپارم؛ جایی که ققنوسِ ابرِ آگاهی با عمری جاودانه بال‌وپرهایش را گشوده و برایمان مأمنی فراهم کرده است.»
چهار عنصر، جغرافیای نمادین زنگله‌ام را می‌سازند؛ اثری به زبان فارسی از الناز بختیاری که سفر درونی کتاب را به جهان تصویری موگه‌تلی پیوند می‌دهد.
بازگشت به چهار مادر